Fasemodellen in teamontwikkeling : te eenvoudig!?!
We kennen allemaal de fasemodellen binnen teamontwikkeling. Denk maar aan Tuckman (forming, storming, norming, performing). Wat ze gemeen hebben? De ene fase leidt naar de volgende en elke fase heeft eigen karakteristieke teamelementen. En allemaal zeggen ze ook wel dat het niet zo straightforward is, maar gemiddeld genomen wel klopt.
Helaas. Was het maar zo simpel.
Kuipers en Stoker (2009) hebben longitudinaal en empirisch onderzoek gedaan naar de ontwikkeling en performance van zelfsturende werkteams. De onderzoekers leggen uit dat er diverse modellen zijn, die de ontwikkeling van zelfsturende werkteams in lineaire ontwikkelfasen beschrijven. Zij noemen als voorbeelden de fasenmodellen van Katzenbach &Smith, Tuckman &Jensenen Van Amelsvoort & Benders.
Hut en Molleman laten in hun onderzoek zien dat teams niet in één fase te plotten zijn. Sterker nog, ze ontwikkelen zich in alle fasen tegelijk. Daarvoor voerden ze een onderzoek uit in een Volvo–fabriek (Volvo werkte toen al met autonome teams). Daarbij werd aan de verschillende teamleden gevraagd om in te schatten in welke fase het team stond. Hetzelfde vroegen ze aan HR medewerkers en managers. Er werd echter geen enkel verband aangetoond : de verschillende groepen konden geen specifiek fasenpatroon in teamontwikkeling vaststellen.
Wel kon in dit onderzoek de conclusie worden getrokken dat de teams van eenvoudige naar meer complexe taken opschoven, in 3 grote categoriën : internal relations, task management, and external relations and improvement. Als het team vooruitgang maakte in deze categorieën, dan had dat impact op ziekte& verzuim en de kwaliteit van de productie. Hieronder een tabel uit hun artikel, waar elke categorie nog eens in opgesplitst.
Verder lezen ?
Hier ook nog een leuke