Het probleem zijn niet de frustraties. Wel hoe je er mee omgaat.
We hebben het vaak over stressmanagement, burn-outpreventie, mentale veerkracht. Mooie termen, die gepaard gaan met stevige investeringen in training en coaching. Maar eerlijk? De echte hefboom zit vaak in iets subtielers: emotionele zelfregulatie.
En nee, dat is niet hetzelfde als emoties onderdrukken. Het is ook niet alles eruit gooien. Het is… balanceren én kiezen. Weten wat je voelt, en kiezen hoe je reageert.
Ik zie het vaak misgaan. Een medewerker die alles inslikt tot hij ontploft. Of iemand die elke frustratie meteen deelt in de teamchat. Beide scenario’s kosten energie. Voor iedereen.
Leuk voor mij, want dan wordt ik gevraagd om de boel recht te trekken 🙂 Ik wil nog steeds helpen, maar misschien moet ik het anders aanpakken?
Waar het voor mij kriebelt? Organisaties investeren honderduizenden euro’s in tools, trainingen en wellbeing-programma’s. Maar leren we mensen écht hoe ze hun emoties kunnen reguleren? Hoe ze spanning kunnen herkennen vóór het escaleert? Hoe ze er voor kunnen zorgen dat hun emoties niet met hen op de loop gaan? (en de brokken die daarbij horen?).
Zelfregulatie is volgens mij geen luxe. Het is een kernvaardigheid in een wereld vol deadlines, hybride werken en constante verandering. In de derde kleuterklas leren we dat allemaal een beetje. De juf of meester werkt dan rond “blij, bang, boos, verdrietig”. En dan is het aan de ouders om kinderen verder op te voeden tot volwassenen. Zou het kunnen dat het voor sommige mensen (werknemers) er nog wat werk aan de winkel is?
Misschien moeten we stoppen met doodoeners als “blijf positief” en beginnen met:
“Wat voel je nu?”
“Hoe wil je reageren?”
“Welke keuze helpt jou én het team vooruit?”
Want eerlijk… emoties verdwijnen niet. Maar hoe we ermee omgaan? Dat bepaalt of we groeien of vastlopen.
Wat denk jij? Is emotionele zelfregulatie iets waar jouw organisatie bewust op inzet? Of blijft het een blinde vlek?